سحر

آرام مثل تو 

آرام مثل سکوت اینجا نبودنت

آرام مثل هر بار که می گویم جایت خالیست

مثل صدای لرزانت

عمق نا پیدایت

و همه سالهایی که لب نزدی

آرام آمدی و رفتی 

دلم هربار بیشتر برایت تنگ می شود

تب

تقلای من برای چیست

حال که به اینجا رسیده ام هیچ سوالی با من نیست

که با آن بتوانم ادامه دهم

همانند قبلم که آن گونه بودن که این گونه می خواستم

 و 

اکنون هیچ جز نگاه

.

.

.

پنجره پر از آرامش است برایم

و هر آنچه می گذرد 

مصداق ندانم کاری هایم می شود برای پشیمانی

.

وقت بازی با لغات تمام شده است

وقت نهار است و انتظار

وقت احساس غرور است و رهایی

اما

هنوز  وقتی لبخند می زنم

نا خود آگاه تب می کنم

با هم

کنار هم

روی میز گل سرخ در آب

چسبیده به هم

میز همان جای قبلی

با هم

غلتیده میان رنگ

بی هویت از هر آنچه هست

الا من و تو  و مای به هم چسبیده

قهرٍ ادایی

نشسته کرشمه میان خطوط

در قهر ِادایی

همه می دانند که رسیدن 

 انتهای همه جهان است و ناممکن

.

.

.

توضیح واضحات

نقطه

...

ذهن کویر

دهان خشک

زمان سکوت

نگرانی صفر

دنیا نقاشی و 

من آرام 

و 

خواب آلود

.

.

.

سلام تولد دوباره هر روزه تکرار نشدنی

زبان برعکس

تعهد من

نیمه شب 

اسکن تمام قطرات ادرارم

  

بود

 مخفیانه 

اسکنر سوخت

هیچ کس بیدار نشد 

من ایستاده دستم به دیوار بود 

و تو پنهانی مرا می پاییدی

گردٍ کامل

آن چه تصور می‌کنم همان چیزیست که باید باشد و همان چیزیست که در واقع هست نه بیشتر
من تصور می‌کنم که وقتی‌ ماه کامل است من ناتوان تر و آزادانه تر
 به بالا قد میکشم و
رها تر عضلات مغزم شل می شود و پاهایم باز میشود و می لغزد و
از میان پاهایم کودکی به نازکیِ همهٔ خنده‌ها‌ی عصبیِ  تو سر میخورد و پس می‌افتد میان میدان.
 خورشیدٍ مهربان در ساعت ۹ شب ما را سرد می پاید مبادا باکتری‌ها نقش خود را جای یکدیگر بازی کنند.
.
.
.
تصوره من زبان الکن است که هر چه میگوئی استفراغ چند سال دیگر است که هنوز نرسیده...
من متصور منم در جایی که هستم
خوشحال تر و با نفسِ تنگ تر
دلتنگ تر و مشتاق تر
و هر بر می روم و میکاوم تازه ابتدای راه میشود  و این که راه گویی که نقطه است و نه خط .


 نقطه.
سر خط