خواب

دیشب لای پنجره تا صبح باز بود

و 

 صبح، هوای اتاق ابری

بالای سرم

زیر تخت

میان پلک هایم ابر باران زا

در خواب

پنج ساله روی  پاهای پدرم 

.

.

.

پرنده کوچک سرخی بیرون می خواند

طوری که از آسمان جدا نیافتد

کسره خسته

از اینکه همه در امتداد هم معنا می دهند

در ادامه اش

.همه کسرگان جهان خسته اند

ای کسره خسته

با تو سخن می گویم

.نفس ، در امتداد آن است که ‍پیشترش را بنا به خصایص از یاد برده است

سرمایه داری

به هیبتی بلند و اندکی خموده

با کیسه ای آویزان پر از مدفوع انسانی

میان شهر

میان چربی

میان خواب

اینچنین سر در گم و مغرور

به کجا می روی آقا ؟

 می روم تا جایی این را سر بکشم

چرا اینجا نه آقا ؟

نگاه ها معذبم می کند

شهر ، زیر سقفی محدب زانو هایش را در خود جمع کرده است

 .در میانش مردمانی با پس مانده هاشان به دست ، گرد آن می چرخند 

فهیمه رحیمی

ای مردم

چه غم انگیر رفتی با هزاران لحظه بی تبلیغ که ساختی و 

تمجید نصیبت نشد

.

.

تو نوشتی

ما  کوندرا خوانده بهت پشت کردیم

تو نوشتی

تو مردی

من این طور نبودم

که دلم بسوزد و تغییر

مرد عمل بودم 

و

و یک دنیا حقیقت اطواری

.

.

.

آغازی دوباری نزدیک است

تو بهترین زن جهانی

این را همه ریحون های هنوز مرطوب روی میز هم مدام می گویند

بدون آن که نیازی باشد ، برگه های آلو چیزی بگویند

سرِهم کردن هایم

خنده بر سیلی هایت

و

دیدن اون دهان گشادت 

 و صف دندانهایت

و

دلمردگی هایم

.

.

نفسم رو پرخاشگری هایت

و دیدن ناخن هایت

و

خراش هایم

.

.

جا خالیه روی لگد هایت

و

دیدن لنگایت

و

اسبی بودن پاهایت

و

من هنوز امیدوارم

.

.

.

.

تیز هوشی در ازای پیگیری هایت

و

دیدن سلولهایت

و

شرم گساری هایم

.

.

دیدن در قبال سینه مالی هایت

و

دیدن 

دیدن

کور مال بازی کردن هایم