درد اتاقی-۲

چقدر با احتیاط  آمدی

چقدر ملاحظه

چه- قدر- 

شبیه لطفی

شبیه همه کسانی که خوبان چه زود می میرند

شبیه عکس همه کسانی که تا نفهمی زنده ای

 شبیه همه کسانی که همه از دستشان خسته اند و آنان می خندند

شبیه دوست خوب قابل اعتماد

شبیه پیاده روی تنها

شبیه انچه می خواستی باشی ، انسان

.

.

.

.

.

شبیه خوانش دزدانه شعر 

در جمعه زود تعطیل

وقتی همه خوابند

شهر فرشتگان

اینجا خورشید زرد است و آسمانش آبی

این شهر یک مرد است- با کوچه هایی گرم و آفتابی

اینجا زندگی سهل است همچون راحت الحلقوم

اینجا تهرانی ست عاری از جریان های تلخ و عاقبت های شوم

.

.

.

اینجا همه باریک و خوشند و دندانها سفید

گرفتار دردِ تفریح و گردش و تماشا و خرید

شیشه های خالی شراب بر سقف کابینت خروار

ده ها و دوازده ها به صف ایستاده خبردار

عضلات پیچیده- کشیده -همه خوش اندام

صیادان در کمین و فرشتنگانِ شهر در دام

اینجا همه *اِستارند* در راک و در آرزوی راکسی

پسرها بنز و داف ها درلباسهای تنگِ ماکسی

دل من هم تنگ است به اندازه حجم این قفس

آرزوی من رسیدن به شهرم تا فاصلهء یک نفس

.

.

.

شهر من پس کوچه دارد سایه روشن

پیچ و خم هایش بِه از صد باغِ گلشن

شهر من آشفته است و قدری شلوغ

اسیر خانه و وکیل و ادعا های راست و دروغ

شهر من گاه پریشان حال و کمی خسته

خیابان هایش باریک و در مغازه هایش بسته

من اما دوست دارم گم شوم در کوچه هایش مست

شهرم را دوست دارم- درست همانگونه که هست

ملودی نواب صفوی

عادیغیرعادی

 می شود عادی صبح از خواب بیدار شد.

 عادی زیر دوش رفت.

 عادی سر وقت به قطار رسید، عادی داخل واگن ایستاد،عادی به مردم ایستاده در واگن نگاهی انداخت، عادی لبخند زد، عادی از ایستگاه مورد نظر پیاره شد.

عادی به پیاده رو رفت.

 عادی قهوه ای از دکه ای در پیاده رو گرفت، تا وقتی گرم است عادی نوشید.

 عادی به آن طرف چهارراه رفت.

 عادی وارد ساختمان شد . عادی زنگ پشت در آپارتمان را زد و عادی وارد شد.

اما نمی توان عادی آب دهان خود را قورت نداد.

 نمی توان عادی از تو نگاه دزدید.

 نمی توان عادی به اخبار تلویزیون لعنتی گوش داد.

نمی توان از صدای سرسام تردد ماشین های اون پایین عادی گذشت.

 نمی توان عادی از نگاه کردن به عکسهای رو یخچال عبور کرد.

 نمی توان عادی بی توجه بود به لیوان شیشه ای چای نیمه کاره صبحت.

 نمی توان از لغزش پای برهنه ات بر روی پارکت چوبی عادی رد شد.

 نمی توان تسلط ات را عادی قلمداد کرد.

 نمی توان از به بادی که از لای پنجره، پرده سفید اتاق خوابت را بلند می کند عادی توجه کرد. 

نمی توان عادی بود. 

عادی بودن از تو گیاهی می سازد که مدام لبخند می زند

تا 

بتوانی رّد هنوز گرم حضور انسانی  را روی چین های ملحفه ات باور نکنی.  

Five dollars

I wish everything in the world would cost five dollars  Plastic Slippers and a box of trash bags Egg tray in refrigerator and kitchen tablecloth Refrigerator and dishwasher  27” monitor  A bottle of Jameson Walnut wood bookcases Crystal Dining cup Hammered platter from Yazd Necklace Video projection  French Peugeot bicycle  Ford black station  Visa Jeep Maserati, Ferrari and Porsche Persian gulf countries Caribbean countries Mediterranean tour packages   Blonde girls with brown skin  Men with six packs Sadegh Hedayats' rubber glasses First leg tickets for barcelona game Street Golab darehs' trees  The hallway leading to the old room Stand up Hangout Asylum Seat down kissing    Crazy acting after happiness  Hugging Touching  White gold's ear-pick  Caviar omelette  Mother Twin sister Five dollars Freedom Money Air Life . . . Down with all of angry neighbors . . . . I wish everything in the world would cost five dollars  Shahryar Shahamat

زبانی که نیست

تو به جرات خود را لایقش نمی دانستی

زبان هم به کمک ما نخواهد آمد

حتی نای

حتی ریه هامان

معده تو

دل و روده من هم که فدایش شود باز آب از آبی که ریخته شده تکان نمی خورد

.

.

.هیچ گاه این شعر ها ترجمه نخواهد شد

مثل شهیدان بی نام و بی قبر که در باد باید نشانی شان را پرسید

.

.

.

تحقیر نا پذیر است این همه انکار

بیشتر سوال بر انگیزِ  ذهن های کرم زده

   جولانگاه موریانه ها

فرو می روی هر چه بیشتر بسازی

.

.

.

تا کی عقل از احساس جداست؟

تا کی همه چیز از هم جداست

میل به بودن با میل با هم بودن

جداست

...

پی نوشت ،اتصال یک تصویر جدا افتاده به ذهن فراموش کار من است

تصویر محو صورت فردی که خودٍ منم از تشخیص اندام

در 

پیاده رو 

صورتی که ذهن است هیچگاه شبیه کسی نیست

به خود شکل می گیرد از انعکاس در و دیوار 

آفتاب

سایه گان مدور

همه ذرات معلق

نور

.

.

.

.

 کنجی

گوشه ای

مثلثی

شکافی

گودالی

به عمق انگشت سبابه

در هوای مطبوع

بوی نان

بوی ناله جوان

تعبیر خواب

شگفت زده ام می کند حض بصر از خنده هایت

چین و شکن های اطراف لبانت

دست هایت

انگشت هایت

   پاهای عمودت برزمینی که چند متر آن طرف ترش منم با نگاه به نگاهت

تندیس زندگی  برآمده از رگ

اعوجاج گیسو

اندیشه های شیشه ات

آنچنان که من بار ها خودم را آن سویش دیده ام

شگفتا

دنیایی سراسر قهقههٔ کوتوله های روده بر شده

شگفتا

.پوستت، که تعبیرش بخش پایانی رویای ناتمام دیشبم بود