بيرون اتاقي

كودكي را 

با پلاستيك هاي بد ساخت صورتي

گم مي كرديم ميان بته جقه ها

مادر

پيدايش مي كرد 

صبح 

حين

جارو برقي

بیرون اتاقی

باد که می آید دستانت را باز کن

مردار اسب ها شاعرانه ترند در جهان امروز

بیرون اتاقی

...پنجرها، شیشه هایش خیس می شود در روزهای بارانی

بيرون اتاقي

چقدر يخچال و نردبان فلزي هم قواراند

هیروشیما ناگازاکی

 مادر در آشپزخانه مشغول پخت برنج

هنوز رود ها در میان شهرند

مرد یا در مزرعه است یا در اداره

کت و شلوار آبی تیره یا خاکستری 

.

.

موهای مرد و زن،  هم لَخت و  هم نرم بود

در کوچه

پرندگان 

و آفتاب و سایه

.

.

بچه های چشم بادامی یکدیگر را پیدا می کنند.

قطره

قطره

قطره

 انفجار

 پنجره ها ذوب می شوند

 پیاله ها 

صورت ها و بادام ها و خیابان ها

 ذوب می شوند

کسی صدایی نمی شنود

هیروشیما

هنوز سی صد و بیست هزار نفر 

ناگازاتی

می شنوند....

آنقدر که صدایش بلند بود

هیروشیما

ناگازاکی

.

...

..

.

دروازه ، درد

روزی که دیگر یادم رفته است در آینده ای 

.آن قدر دلم برایت تنگ می شود... که خندیدیم. خندهامان و دلم برایمان...

.

روزی که چشمهای تو سکوت و کوچک و خروس... می گویم کیست ؟

:می گویی

 دخترم، سه ساله -

.می گویم، نمی گوید دلم قند آب می شود صدایش بلند است

به خود 

  از درون چشم کروی خود به خود م بی آینه

که 

من

تنهایم 

ایستاده به گذر همه چی هایی که عمر

و تو  و  سه ساله ات ، چشم 

خروس

چشم

.

.

.

دیگر جواب هم را ندادیم .

افتخار، پرش زندگی است در آنچه نگه ات می دارد 

مرگ

.

.

.افتخار، خاطره

درد اتاقی ۱۲

عقربه به در چرخید

:تو پرسیدی

 می توانیم ؟ -

ساعت سه و ده دقیقه بعد از ظهر

...از این در های بی لولا