ما هر سه آن شب به هم فکر کردیم

به احترام

به ماجرا جویی

به قلب های یکدیگر

ما آن شب به هم اعتماد کردیم

هم را باور کردیم

...

.شاید زمان، بچه های قابل اعتمادی از عشق های نا فرجام می سازد

هیچ چیزی را از دست نمی دهی در این جهان

وقتی اول پاییز باشد

خانه نشسته باشی

یه نوشتن 

و 

چرت

و

سوپ و

فکر به تو...

چقدر به دست می آوری.

بيرون اتاقي

كودكي را 

با پلاستيك هاي بد ساخت صورتي

گم مي كرديم ميان بته جقه ها

مادر

پيدايش مي كرد 

صبح 

حين

جارو برقي

بیرون اتاقی

باد که می آید دستانت را باز کن

مردار اسب ها شاعرانه ترند در جهان امروز

بیرون اتاقی

...پنجرها، شیشه هایش خیس می شود در روزهای بارانی

بيرون اتاقي

چقدر يخچال و نردبان فلزي هم قواراند

هیروشیما ناگازاکی

 مادر در آشپزخانه مشغول پخت برنج

هنوز رود ها در میان شهرند

مرد یا در مزرعه است یا در اداره

کت و شلوار آبی تیره یا خاکستری 

.

.

موهای مرد و زن،  هم لَخت و  هم نرم بود

در کوچه

پرندگان 

و آفتاب و سایه

.

.

بچه های چشم بادامی یکدیگر را پیدا می کنند.

قطره

قطره

قطره

 انفجار

 پنجره ها ذوب می شوند

 پیاله ها 

صورت ها و بادام ها و خیابان ها

 ذوب می شوند

کسی صدایی نمی شنود

هیروشیما

هنوز سی صد و بیست هزار نفر 

ناگازاتی

می شنوند....

آنقدر که صدایش بلند بود

هیروشیما

ناگازاکی

.

...

..

.