با هم

کنار هم

روی میز گل سرخ در آب

چسبیده به هم

میز همان جای قبلی

با هم

غلتیده میان رنگ

بی هویت از هر آنچه هست

الا من و تو  و مای به هم چسبیده

قهرٍ ادایی

نشسته کرشمه میان خطوط

در قهر ِادایی

همه می دانند که رسیدن 

 انتهای همه جهان است و ناممکن

.

.

.

توضیح واضحات

نقطه

...

ذهن کویر

دهان خشک

زمان سکوت

نگرانی صفر

دنیا نقاشی و 

من آرام 

و 

خواب آلود

.

.

.

سلام تولد دوباره هر روزه تکرار نشدنی

زبان برعکس

تعهد من

نیمه شب 

اسکن تمام قطرات ادرارم

  

بود

 مخفیانه 

اسکنر سوخت

هیچ کس بیدار نشد 

من ایستاده دستم به دیوار بود 

و تو پنهانی مرا می پاییدی

گردٍ کامل

آن چه تصور می‌کنم همان چیزیست که باید باشد و همان چیزیست که در واقع هست نه بیشتر
من تصور می‌کنم که وقتی‌ ماه کامل است من ناتوان تر و آزادانه تر
 به بالا قد میکشم و
رها تر عضلات مغزم شل می شود و پاهایم باز میشود و می لغزد و
از میان پاهایم کودکی به نازکیِ همهٔ خنده‌ها‌ی عصبیِ  تو سر میخورد و پس می‌افتد میان میدان.
 خورشیدٍ مهربان در ساعت ۹ شب ما را سرد می پاید مبادا باکتری‌ها نقش خود را جای یکدیگر بازی کنند.
.
.
.
تصوره من زبان الکن است که هر چه میگوئی استفراغ چند سال دیگر است که هنوز نرسیده...
من متصور منم در جایی که هستم
خوشحال تر و با نفسِ تنگ تر
دلتنگ تر و مشتاق تر
و هر بر می روم و میکاوم تازه ابتدای راه میشود  و این که راه گویی که نقطه است و نه خط .


 نقطه.
سر خط

زمان و راز ِ همسایه پنهانی

در اینکه زمان می گذرد که حرفی نیست

اینکه زمان چگونه می گذرد هم حرفی نیست

و حتی 

اینکه این گذشتن برای رسیدن به کجاست ، نیز حرفی نیست 

مدام، حضِ 

.مصرانۀ لحظه است 

.مثل همین حالا که آرامش زیر واژه ها پنهان شده تا نجاتش دهی

.

.

 :و باز تصویر یک 

کودکی با پارچه سفیدِ دوخت داری بر سرش رو تخت بزرگ دو نفره غلت می خورد

با دست و پایی نو رسیده

و چشمانی شیشه ای

پشت در صدای مردی می آید که با خود زمزمه میکند 

از میان زمزمه اش چندین واژه گهگاه قابل تشخیص است

ک

رضایت

محال

همه ظرف های نشسته 

سی

قرررر

..

ه

.

از بالا که بنگری شبیه این است که 

بچه روی تخت با "محال" به سمت راست غلت می خورد

و با " قرررر" دستش را در دهانش خیس می کند

شاید اگر بیشتر منتظر بمانی 

 با "ک" می خندد

و با "همه ظرف های نشسته" نق می زند 

.

.

آنچنان بی اهمیت است این تقابل 

که

.

.

.

 زندگی می گذرد

 و کسی جلو دارش نیست 

.

همه فضای خیس شیشه پشت پنجره باران است که شبنم وار می نشیند و گاه اگر میل اش کشد سر ریز می شود و نقش می سازد

این خود تویی

 که اگر میل ات کشد سر ریز می شوی و نقشِ زیبا می سازی و  شبنم وار می درخشی

وقتی آفتاب سر رسد

می گوید شعاع رنگین کمان زایمان آفتاب و باران است