تعبیر خواب

شگفت زده ام می کند حض بصر از خنده هایت

چین و شکن های اطراف لبانت

دست هایت

انگشت هایت

   پاهای عمودت برزمینی که چند متر آن طرف ترش منم با نگاه به نگاهت

تندیس زندگی  برآمده از رگ

اعوجاج گیسو

اندیشه های شیشه ات

آنچنان که من بار ها خودم را آن سویش دیده ام

شگفتا

دنیایی سراسر قهقههٔ کوتوله های روده بر شده

شگفتا

.پوستت، که تعبیرش بخش پایانی رویای ناتمام دیشبم بود

بهرام بی گور

بنا به بخشش باشد برای ماندن 

 بخششی صادقانه نصیبت 

تا دورهمی پلاک های خونی ات

دنیا آنقدر مکنده شده 

که آرزوی مرگ فقط خود نمایی کودکا نه ای صدا می دهد.

...لحظه و لحظه و لحظه و انسان یاغی

چه می شود که ما اینطوریم

دستم را دور گردن صندلی خالی حلقه می کنم 

احساس با تو بودن

که نیستی

اما هستی

.ماهِ کامل

شهر از کنارمان رد می شود 

 و یک دست شمعی به قمیمت ۱ دلار

یک دست  دستپاچگی

و 

 آسمان خاکستری

 که به نارنجی می زند

لحظه با تجربه می پرد

تجربه پسمانده آن

زبان می افتد

خاطره در پا

مگر ما چقدر پوست پرستيم

چقدر با بو به عرش مي رويم

و

چقدر با آغوش به فرش

مگر زبان جدا از چشيدن و اداي لغات

چقدر توانايي فرو رفتن دارد

نه قدش مي رسد و نه بنيه اش

چاك مي خورد و مي رود پي كارش

و صبحها ما دوباره همانيم

سراسينه و حيران جاودانگي و

جويدن و تمام

شهر امروز

شهر امروز

شیره جانهاست در کاسه

برای صبحانه

برای شروع

.

.

.

چه آنها که تا صبح سرریز می شوند

و

چه آنها که غوطه ورند مدام

درب ورودی

به قعر رفتن چیست؟ واقعا به داخل افتادن است؟ توصیفش فرود است؟ به پایین؟ یا رفتن است ؟ من زندانی میان آسمان و درب ورودی ام…من به قعر نمی روم در ذات….می نشینم در معنای جدید…این است قعر من…

من زمانی  برمی گردم که فراموش کنم….

  صبح دوشنبه منتظر

تخم دو زرده

برای صبحانه

از پوست می افتد

روی آتش

شگفتی بیشتر از این

که احساس می کنی دیگر تنها نیستی